Schrijven is leuk. Soms hoor ik terug van mensen dat ik ze aan het lachen heb gemaakt, of heb ontroerd. Daar doe ik het voor natuurlijk.

Schrijven is zeker leuk, thuis achter de laptop. En voorzichtig. Ik kan mijn werk zo vaak terug lezen als ik wil voordat ik het publiceer. In sommige gevallen vraag ik anderen om mijn werk eerst te lezen en te redigeren. 

Schrijven met kinderen, zoals bij de Speelgoedbank, dat is fantastisch. Het is niet mijn werk. De kinderen produceren zelf. Ik vertaal het alleen maar. Als de kinderen vastlopen geef ik ze idee├źn om ze op gang te brengen. Maar ze produceren zelf en ik type. 

Schrijven op een oude typemachine, zonder de mogelijkheid om te kunnen corrigeren, midden in een druk winkelcentrum is onbeschrijfelijk. Zelfs ik heb er geen woorden voor. 

Ter plekke zie ik de reactie van de mensen zelf. Maar wat ik maak is niet voor degene die naast me zit. Het is uiteindelijk voor iemand anders. En altijd met een verhaal. De liefde wordt daar bijna tastbaar. 

Mensen schuiven niet aan met een standaard verzoek. Natuurlijk niet. Ze willen die ene geliefde persoon iets vertellen. Ze hebben er alleen zelf de woorden niet voor. Vrijwel standaard begint het gesprek met de woorden: ‘Ik heb wel iets bijzonders hoor. Ik weet niet of je daar iets mee kan doen.’ 

Op deze manier heb ik prachtige gesprekken. Na twee woorden begrijp ik waar ze heen willen. Toch blijft het spannend als ik mijn geschreven stukje overhandig. Is dit goed?

Dan zie ik tranen verschijnen van ontroering. Iemand lacht hardop. Deze mensen zijn stuk voor stuk dankbaar. Een lieve mevrouw geeft me een hele stevige knuffel.

De liefde, de waardering of de dankbaarheid tastbaar maken voor mensen. Met een beetje papier en een oude typemachine. Ik begrijp zelf ook niet altijd wat er precies gebeurt. Maar het smaakt wel naar meer. 

Categorie├źn: Blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Content is protected !!