‘Nee hoor, er komt hier geen hond meer in huis.’ Rob klinkt stellig. Toch woont sinds bijna drie weken kleine Saar bij ons. Saar heeft 4 pootjes, kwispelt en blaft.

Het eerste wat Saar moet doen is Rob inpakken. Dat lukt snel, van top tot teen. Rob is verliefd en het kost hem moeite consequent te blijven tegen dat schattige, donzige, onschuldige hondje. Aangezien Saar alle aandacht goed kan verdragen, pakt ze meteen iedereen goed in. Als we wandelen of ergens met haar komen dan zijn mensen op slag verliefd. Ze wordt geaaid en bewonderd. Saar is overal het stralende, kleine middelpunt. Onze grootste zorg is dat een onbekende haar nog eens meeneemt.  

 

Nee hoor, er komt hier geen hond meer in huis.

Op een enkeling na, sommige mensen zijn minder verliefd. Op een dag ontmoeten we mensen met een kind dat alle honden eng vindt. Het jongetje houdt voor de zekerheid maar afstand, hoe vrolijk Saar ook kwispelt. Vader spreekt zijn kind geruststellend toe: ‘Nu is ze nog klein, maar ze wordt minstens zo groot.’ Hij houdt zijn hand op ongeveer 1,5 meter hoogte. ‘Als ze straks zo groot is dan krijgt ze iedere dag een kind te eten.’ Ik ben benieuwd wat het jongetje de volgende dag tegen de juffrouw vertelt tijdens het kringgesprek.

Saar pakt dus iedereen in. Ze kwispelt en met een overslaand stemmetje probeert ze te blaffen. Haar pootjes zijn zo kort, dat maakt haar extra schattig. Ze is voor haar ras aan de kleine kant. Ze kijkt voortdurend onschuldig, maar wij weten wel beter. Als ze even de dolle vijf minuten heeft mag ze in de tuin uitrazen. Ze speelt dan meestal met haar eigen handveger. Inmiddels resteert er van de handveger alleen nog een stokje.

Soms probeert Saar de kerstboom uit de dagen, maar die blaft niet terug merkt ze al snel. Ze weet ook inmiddels dat ze niet aan schoenen mag zitten, aan veters mag trekken of in tenen mag bijten, maar soms kan ze zich gewoon even niet inhouden. Meestal laat ze zich wel goed corrigeren door Rob en mij. Door de kinderen iets minder. Het gebeurt Daan geregeld dat hij meerdere keren zijn veters moet strikken voordat hij naar school kan vertrekken.

Nog een hoop werk dus op de puppy cursus. Maar dat komt wel goed. Saar slaapt vanaf de eerste nacht gewoon de hele nacht door. Ze piept bijna nooit in de bench, blijft overdag ook goed een tijdje alleen. Ze eet goed, speelt lief en hoort al helemaal bij de familie. Wat een rijkdom!

Astrid, december 2016

 

Categorieën: Blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Content is protected !!